Bekoelde liefde
Bekoelde liefde

Door Nelke Ramael

Mijn liefste,

Ik zie je graag. Ik kijk graag naar je, want je verandert altijd van hoedanigheid en schoonheid. Je wandelt als een oude man met een stok door de straten. Aan het dorpsplein  zit je op een bankje naar de voorbijrazende auto’s en fietskoetsen te kijken. Maar eenmaal dat ik me verder door jou aan het bewegen ben, verander je plots van gedaante en word je een hippe jonge vrouw, die in het park haar kindje borstvoeding geeft. Het is de enige propere lucht die jij in je omgeving kan inademen. Eenmaal verder word je stijf, alsof je rijkdom je nors heeft gemaakt. Je hebt te weinig ruimte voor je levensstijl, maar pakt toch zoveel mogelijk plaats in. Je zuurte verandert nietsvermoedend in een geurige en kleurige vrouw, terwijl je nonchalant je auto dubbelparkeert en zo gedachteloos heel de straat blokkeert.

Geduld.
Geduld.

Door Nelke Ramael
Het debat rond seksisme en seksueel grensoverschrijdend gedrag laaide de laatste weken sterk op. Eerst had men op de VUB het debat omtrent genderquota, die commentaren als “We moeten eerst naar een universiteit gaan met een balans van 100% mannen en 0% vrouwen, om al dat feministisch gespuis uit de VUB te krijgen” uitlokte. Daarna ontplofte de bom Weinstein en leidde #Metoo een eigen leven op de publieke ruimten van het internet. Van alle kanten in de media werden seksueel geweld en seksisme op ons gebombardeerd alsof het onderwerp altijd al op ontploffen stond. Logisch ook, denk ik, die massale reactie. Ik kijk nog steeds op van de hoeveelheid mensen die hierover verbaasd waren. Al jarenlang wordt er geschreeuwd om aandacht voor dit onderwerp, maar bleef het een stille geluidsgolf die nergens aankwam. Ook ik maakte mij vorig jaar schuldig aan gebrul omtrent dit onderwerp. Ik moest en ik zou het seksueel grensoverschrijdend gedrag en het seksisme tijdens de schachtenactiviteiten aanpakken. En zo geschiedde. Het artikel liet de VUB voor een goede week beven, maar in plaats van een tsunami van #Metoo-gelijke berichten te veroorzaken, kreeg ik het water hard terug in mijn gezicht. Het is niet makkelijk om je hoofd boven de mensenmassa uit te steken over een onderwerp dat zo gevoelig ligt.

Gitzwarte adrenaline
Gitzwarte adrenaline

Door Kilian Adriaenssens
Ik ben voor absolute vrijheid van meningsuiting, zonder twijfel. En in het verlengde daarvan ben ik voor absolute persvrijheid en de vrijheid van eenieder om te zeggen, schrijven, voelen en denken wat hij of zij wil. Maar deze overtuiging gaat gepaard met een paar tegenstrijdige kanttekeningen. Absolute vrijheid van meningsuiting bestaat niet. De volstrekte gelijkheid om naar believen te verkondigen wat je wil zal nooit bestaan. Er zullen steeds vastgeroeste waarden zijn die luider kunnen roepen dan de averechtse inzichten die er tegenin willen gaan. We zijn niet gelijk. En dat zullen we ook nooit zijn. Dus onze meningsuiting evenmin.

Koffiefanaat op de VUB
Koffiefanaat op de VUB

Ik doe natuurlijk ook mijn schoenen uit van zodra ik zit, kwestie dat iedereen weet hoe comfortabel ik mij voel in mijn favoriete koffiehuis. De barista zal me na een een paar dagen wel herkennen als diegene die waarschijnlijk geen leefruimte heeft op zijn kot en daarom praktisch woont in de bar tijdens de openingsuren. Belangrijk is dat hij mij erkent als vaste klant en dat hij perfect weet hoe ‘(hazle)nuts’ ik ben voor mijn vaste latté. Bijkomstig is de kwaliteit van de koffie die ze verkopen, een verschil proef je toch niet door die geweldige hazelnoot siroop die ik erin laat doen. Last but not least moet de WIFI minstens 30Mbps bedragen zodat ik het nieuwe seizoen van ‘Ex on the beach’ in HD kan downloaden zonder vertraging. Of ik ooit mijn perfecte koffiebar ga vinden, blijft voorlopig koffiedik kijken. Maar je weet wat ze zeggen: “Better latté than never!”

Een Jihad van liefde
Een Jihad van liefde

Waanzinnig! Brussels terreur werd één jaar en iedereen mocht het weten! Overal (witte) ballonnen en de meisjes hadden (zwarte) jurkjes aan. Op de VUB werd het gevierd met een minuut stilte. Caroline Pauwels, rector van de VUB, zag er alvast iets positief in: liefde voor iedereen. Of zoals ze Mohamed El Bachiri citeerde: “We roepen op tot een Jihad van liefde”.

Laten we allen egoïsten zijn
Laten we allen egoïsten zijn

Alles is relatief. Afhankelijk van een perspectief. We kunnen het leed van de wereld niet elke dag op onze schouders dragen en alleen al die gedachte voegt weer gewicht toe aan de schaal. “Zijn er uitgehongerde Afrikanen die zich zorgen maken over onze Westerse stijgende zelfmoordcijfers? Ik dacht het niet!” En ook die gedachte voegt opnieuw gewicht toe aan de schaal. Terwijl een argeloze student aan zijn ‘Iced Coconut Milk Macchiato Frappuccino’ sipt in de Opinio en ‘hashtagt’ over #DieTiranVanEenProfDieMijDoetKreunenOnderHetWerk neemt een Soedanese soldaat genoegen met zijn ‘extra plat platwater, geen ijs’ en klimt de hashtag #GambiaHasDecided razendsnel in de trending lijst nadat een coalitie van partijen de beruchte dictator van datzelfde land van de troon kan stoten.