Verstoppertje spelen
Artikel gepubliceerd op 17 februari 2016 om 16:12

Het is misschien een ongelukkig gekozen titel, desalniettemin zeer actueel; zowel voor Brussel als voor de Vrije Universiteit Brussel. Tell it all and tell it now. Het is een ongeschreven regel maar zeer toepasbaar. Het zou je eerste gedachtegang moeten zijn als je goed, maar ook minder aangenaam nieuws moet communiceren. Als bedrijfsleider, politicus, enfant terrible of popster zijnde. En misschien ook voor ons allemaal.

 

Het gaat hier niet om het verdoezelen van louche dingen en ook niet om geheimdoenerij. Hier zijn geen kwade gedachten bedoeld, maar soms moeten dingen snel gaan en dan is het gemakkelijker als er niemand tegensputtert. De besparingen en herstructurering van de Letteren- en Wijsbegeertefaculteit moesten gezwind goedgekeurd worden. Dus werd dat in de zomer gedaan. Het was een doodgezwegen document tot op de laatste minuut en eigenlijk nog steeds. Als er naar gevraagd werd, was er geen animo om het te bespreken. Zo heeft ook de stap richting de beurs van de VUB de  gemoederen doen oplopen. Eerst was er de foto van een rector die aan de beursbel trekt, toen kwam pas het nieuws. Het is een kwestie van timing soms.

Het is opmerkelijk dat de ontmanteling van een faculteit, die dingen moet doen die ze eigenlijk niet wil doen, vandaag de dag gewoon onzichtbaar blijft. Als je de mogelijkheid krijgt om je beleid toe te lichten en, als het moet, ook te verdedigen: grijp die kans(en) dan met beide handen. Zij die niet willen spreken, hebben misschien ook niets te vertellen. Geen tijd hebben, is vaak geen tijd willen maken. Denken dat media niet gaan schrijven omdat je niet met hen praat, dat is een naïviteit die de stommiteit op een weinig subtiele manier benadert. Een zin voor verantwoordelijkheid stopt niet met het implementeren van dat wat je doet, het gaat veel verder dan dat. In bepaalde functies is men nu eenmaal een boegbeeld, in goede en in slechte tijden. Beschikbaar zijn voor commentaar is daar een vitaal onderdeel van. Studenten op de hoogte brengen van veranderingen die cruciaal zijn, is nog veel fundementeler.

De communicatie tussen de hooggeplaatsten op de VUB en de studenten; wel die moet via de studentenvertegenwoordigers verlopen. Zo blijkt het plan om obligaties te verkopen al langere tijd op tafel gelegen te hebben bij studentenvertegenwoordigers. Voor alledaagse studenten kwam dit nieuws echter als donderslag bij heldere hemel. Studenten hebben hun vertegenwoordigers gekozen en dus moet niemand klagen als er dingen gebeuren waar we ons vragen bij kunnen stellen? Zo gaat de redenering op de VUB. Moeten we nu lachen of gewoon stomverbaasd toekijken? Het is overduidelijk dat de studenten niet op de hoogte zijn van alles wat er in de achterkamertjes van de VUB besloten wordt.

De kwestie omtrent de obligaties wordt steevast gevolgd door de eeuwenoude leuze dat de VUB er alles aan doet om de studenten niet meer te laten betalen voor hun middagmaal of hun fitnessabonnement; dat begint inmiddels zo zoetjes aan vervelend te worden. Laat een ding duidelijk zijn: we zijn daar dankbaar voor. Maar het is te gemakkelijk om die gedachtegang rechtstreeks tegenover de privatiseringsdrang te plaatsen. Het ene zou het andere niet mogen uitsluiten?

Het zou maar erg zijn, zouden alle kosten nu op de schouders van de studenten vallen. Verwacht geen applaus als het vanzelfsprekende waargemaakt wordt. Maar dat is een andere tirade, voor een andere keer. Wat nu telt is vooral: vertel ons wat er aan het gebeuren is. Laat het niet enkel en alleen afhangen van een groep studenten die het halfrond wil nabootsen. Als je voelt dat studenten zich achterhaald voelen en, al dan niet terecht, kritisch staan tegenover de stappen die je zet, treed dan rechtstreeks in contact met ze. Onzichtbaarheid is voor sommigen een superpower, maar niet als je het heden en de toekomst van onze universiteit aan het plannen bent.

Openheid en transparantie. Het zijn mooie woorden. Jammer genoeg blijft het daar ook vaak bij. Je creëert een vacuüm als je wel grootse dingen plant en doet, maar er geen uitleg over geeft. Dat dat vacuüm dan begint te lijken op verstoppertje spelen, is onvermijdelijk. Tell it all and tell it now.