Uitgelicht
Artikel gepubliceerd op 29 september 2015 om 08:30
Romeo en Julia    
© Koninklijk Poppentheater Toone

Vorig jaar al constateerden diverse onderzoekers en experts dat Brussel ‘eigenlijk een best leuke stad is’. “Brussel bruist!” roepen diverse politici en andere delinquenten. Toch zijn het niet louter de wafeldampen, klinkende bierpullen en interessante boetiekjes die het centrum verkwikken. Brussel heeft een ruim aanbod aan theaters en concertgebouwen die absoluut de moeite van het bezoeken waard zijn. Studenten lijken namelijk vaak te vergeten dat er meer is in het leven dan FIFA spelen op de PlayStation en bier halen bij Colruyt. De Moeial maakt een kleine selectie van diverse voorstellingen.



BOZAR
De kruitdampen van alweer een hoop poeha, gebral en pretentieus geleuter zijn opgetrokken uit de Henry Le Bœufzaal. Het stof is gaan liggen, werd daarna afgenomen en wat achterbleef was een grote mysterieuze vlakte met veel stoelen, een podium en een orgel. Dit is een concertzaal. Op donderdag 15 oktober speelt The Cleveland Orchestra onder leiding van Franz Welser-Möst composities van Olivier Messiaen en Richard Strauss. Dit is bijzonderder dan het lijkt. The Cleveland Orchestra is absoluut niet zomaar een orkest. Dat het de oceaan oversteekt om onder andere in Brussel te spelen is een gebeurtenis op zichzelf. Het orkest wordt gerekend tot een van The Big Five orkesten uit Amerika. Dit zijn de oudste en meest prestigieuze orkesten die garant staan voor een buitengewone kwaliteit en beleving. The Cleveland Orchestra is het jongste orkest van deze vijf (1918). Terug naar het concert zelf. Iedereen kent 2001: A Space Odyssey van Stanley Kubrick. Eigenlijk slechts vanwege het begin. Trompetten spelen unisono langzaam do – sol – do terwijl de zon opkomt. De filmmuziek is treffend gekozen. Dit zijn de openingsmaten van Also Sprach Zarathustra van Richard Strauss. Maar wie weet hoe de muziek verder gaat? Wat volgt is overrompelend verliefde muziek die je meesleurt, in spanning houdt en uiteindelijk vredevol eindigt.

Franz Welser-Möst, Strauss, 15 oktober. Onthoud dat.

Kaaitheater
Straight White Men is een komisch en kritisch toneelstuk uit de pen van de Amerikaanse theatermaakster Young Jean Lee. Een vader en zijn drie volwassen zonen brengen samen de Kersttijd door. Na dollen en lachen werpt zich een discussie op: blanke heteroseksuele mannen zijn bevoorrecht en waarschijnlijk beseffen zij dat niet eens. Waarschijnlijk is die laatste constatering nog wel het grootste privilege. Wat gebeurt er als je dit voorrecht verliest? Straight White Men worstelt op humoristische, maar uiterst kritische wijze met problemen die we allemaal herkennen. Problemen over onze identiteit in de breedste zin van het woord worden geplaatst tegen de op de helling staande waarden van onze huidige maatschappij. Dat het Kaaitheater dit naar Brussel heeft weten te halen is een verrijking voor de stad.

De voorstelling is in het Engels en vindt plaats op 15, 16 en 17 oktober.

Koninklijk Poppentheater Toone
Poppentheater Toone is een van de Brusselse Geheimtipps. Zowel totaal onbekend bij veel mensen, als een beroemd fenomeen aan de Grasmarkt. Met authentieke poppen brengen 6 poppenspelers en 1 stemacteur, die de stemmen van alle poppen doet, een repertorium op de planken dat veel inspiratie haalt uit klassieke werken van bijvoorbeeld Shakespeare. Dit theater bestaat al sinds 1830 en gaat terug tot een traditie uit de tweede helft van de 16e eeuw. De grote boze Filips II verbood al het theater in Brussel, omdat hij bang was voor dit medium als drager van de rebellie. De creatieve Brusseleirs vervingen toen hun acteurs door poppen om toch vermaak te houden. Bovendien zou kritiek geuit door een pop wel door de vingers gezien worden. Hoewel poppen en marionetten de indruk wekken kinderachtig te zijn, is dit een theater voor volwassenen. Het is een authentiek baken in de stad dat doordrenkt is van Brusselse folklore.

Romeo en Julia, nog te zien tot 17 oktober. Voorstelling in het Frans.

Koninklijke Vlaamse Schouwburg
De KVS is Vlaanderens trots in Brussel. Dé Vlaamse Schouwburg in het ruwe over het algemeen Franstalige toneelreliëf van Brussel. Een grondige zoektocht op de website leert echter dat er veel Frans- of anderstalige voorstellingen zijn, zij het dan met Nederlandse onder- of boventiteling. Toch is ook de programmering voor de komende maand vrij teleurstellend. Op 25 oktober wordt een film getoond over slachtoffers van de Rwandese genocide die worden geconfronteerd met de beulen die hun families hebben afgeslacht. Een intens verhaal over vergiffenis. Op 29 oktober toont men wederom een film, ditmaal over de onderdrukte positie van vrouwen in India, gevolgd door een groepsdiscussie. Dit is slechts een kleine greep uit nog veel meer maatschappelijke betrokkenheid van de schouwburg. Ongetwijfeld interessant, maar De Moeial vraagt zich af of er geen betere manieren zijn om dit soort problemen aan te kaarten en of dit wel de verantwoordelijkheid van een gesubsidieerd theater is. Mensen hebben al voldoende sores met hun eigen beslommeringen. Het theater biedt dan een luchtig alternatief van tijd tot tijd. De programmering van de KVS biedt daar niet veel gelegenheid toe.